Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

yazgıların sözsüz yargısıydı
beklemek.
boşluğu dolduran
pencerelerin ardı
boylu boyunca karanlık.
sırrından kazılı ayna da bir bakış,

..
ölçemediğim mesafelere
methiyeler! dizdiğim andayım,
nerdesin diye sormaman için
konum bırakmıyorum;
zira kendimi en çok

öğütücü işgal ~

...
dişlerim de eski bir lisanın tadı,
ellerim de akitsiz çürüyüşün öfkeli bakışı var..
zaman değirmeni öğütüyor dimağımı

her şafağı karşılarken solduk biz,
kuşların günü karşılayan
ilk senfonlerinde,
karıncaların bulduğu
son ekmek kırıntısında,

kalbimi kıran bir şeydi
canın tene ağır gelmesi gibi..
öldürüyor ama ölmüyorsun.
bir bulutun usulca gitmesi gibi.
suyun kaldırma gücünün,

sona evriliyor o ilk ışık
çekiliyor ufukta dillenen seher
seriliyor usulca
alaca bi akşam üstümüze.
göğü alnından öpüyoruz
dünya ayaklarımıza seriliyor ansızın

öyle bir yer ki;
bir köprü korkuluğuna yaslanmış
akan suyu izlerken,
atlamakla durmak arası...

ne hiçliği diyorum,
boşversene!
oluk oluk akıtmış hakikat bilmecesi
ama sus payına kanıp
yine yutmuş sessizliği sokak.
usulsüz gözaltı sebebi şu aydınlık

~~
soluk sarı fotoğraflara
uzun uzun dalışların belleğimde;
--bu aklıma bir tufan sığacağını, hatırlamayı istemediğim anlardan ,
inkarın göğsümü ferahlatacağını zannettiğim çağlardan ,
ve alazın kor olabileceğine,

...
pencereden çekilirken hayali gün
devrilen cümleler yakalıyor ellerim,
babamı tuttuğum gibi
sendelediği yer de,
az önce..