Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

düşünme sen hiç
üzülme
eleyip astım sesimi senden sonra,
göz göz dağlanıp
ince ince dağılan kalburun tellerine.
...

kozasını yırtan bir gece de;
sen gidersin
seslerin çoğaldığı vakitler
durur,
kaldırımların kıblesi şaşar

sen gittin ya,
sen gidince
atmosfer uzaklaştı dünyanın üzerinden,
uzun bir boşluktu,
rengi karışmıştı göğün
deniz miydi gök, gök müydü umman ?

hala hayat de sen...
aklımda kuşlar,
kanat tüylerinden
kaos örüyor bu defa.
sus hırkası diyorum;
-heyecan dokuz yaşında çocuk

seni hatırladığımda
kabuğunda çatlayan
bir şiir ekiyor ellerim
yoksulluğun ortasında
başaklar büyüyor hece hece.

çocuk zamandan
seslendim sana,
henüz adımlarken hayatı
dizdiğim kuleler boyumu aşmadan.
salınırken salıncağın zincirleri

şimdi,
beyaz cümlelerle seslen bana
çağ aralansın sisli sabahlardan
filizlensin kör şubat kuyulardan
durulsun, pul pul sökülen gök.
cansız cümleler dirilt bana

...
sessiz adımların ardından
ellerimle göğe bıraktım
___düş kuyruklu uçurtmamı.
usulca yükselirken sonsuza
zülfünden söktüğüm tel tel iplere,

gözlerimin mıh gibi takılı kaldığı anlardı sanırım,
zamanı tütsüleyip
gökyüzü bakracından
bulut sakinliği topladığım çağlarım..
büyüklerin dünyasından kaçıp
bayram sabahına uyanmış çocuk bir kalbe

sapsız bir bıçak gibiyim
gücenikliğimden düşen bin parça.
kahredici, ağır bir harf gibi şehir,
suskunluğundan kopan iki hece gece..
rüzgar geçiyor yanımdan
karşı kıyıdan sen