Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

altı on beş,
sokağın en sesli zaman dilimi
kafes tutsaklığında
bir vazgeçiş
fısıldıyor kaldırımlar...
hamdı hatıra,

~ mavi günler geldi, sen yoksun ~

titriyor mu ruhun ince ince?
üşüyor mu yoksa? usulca..
iç kırıntısı bu ufalanan
damla damla damıtıyoruz

durgundu,
derin uykuluydu su.
sessizdi kıyı,
şiir sızdı bileklerimden.
dikine akışında,

...
yaşam halatları boğum boğum,
çözecek nasırlı eller yok artık.
yorgun dudaklardan
zılgıtlar dökülmüyor mesela..
dayanacak kemiği yok bıçakların

kendini saklamadan akla
atla, katlamadığın eşiği usulca.
en ucuz azık;
avcunda işte
ucu keskinleşmiş hakikat!
yaralı söz kalıplarında yarılamış;

adımlarımız geri gidecek leyli'm..
o son guneşi uğurlarken
suyun ölümsüz akışına kafa tutacağız..
martıların çığlığinda yıkılacak,
duyacaksın bir kırlangıç gagasında
çatırdayan dalları..

sözcelerin yetişmediği toprakların
hiddeti sinmiş göğsüme.
'yırtsam' diyor,
'yırtsam enine, boylu boyunca'
suskun ayraçları, nereye
kime sapladığını hatırlamasam..

avuçlarım nadasa
ıhlamurlar çiçeğe durmuş bu aralar.
bilge kelâmların
dizlerine yaslanıyor alnım.
ah,başımın o al yazmalı yazgısı
ah örgülü sevinçlerim,

umutlu,
sevgi bezeli kelimeler bekliyorlar bayım!
özlediğim yerlere gidemeden
umudun elinden tutamadan
gün be gün çoğalan sesleri susturamadan...

nefes aralığında
kırk mısra boşluğu,
söz hakkı tanımıyor gök
mahsur kalıyor göğüs kafesinde.
gönülsüz kalabalıklar dağılıyor
tenhaya yaslanıyor dünya