Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

~ kızıl mahşer de solar, unutma ~
düşmeyi unutmuş
bir geceden yazdım sana,
tene dikili hüzün senaryosunun
sonundan.
hicazdı ritmim

ılgıt ılgıt yağıyorsun
zaman mekan gözetmeksizin,
dümeni olmayan bir sandalım işte
vakitli vakitsiz alabora ediyorsun..
üzgünüm baba,

~~
telaşlı değil artık sessizlik.
ürpertici bir buza kesmeyle
gelmiyor artık dizlerimin dibine.
oyalı sus ilmeği geçirmiyor artık
usulca boynuma.

korktuğun gibi değil inan!
sessizlik,
sadece tek harf kıyımına bakıyor,
zaman gibi bükülünce,
düşüyor aşk'ın sen halinden.
düşünme,

misafirsin göğüme
göğsüm de kanatsız adanmışlık
sedasız bi haykırış, usul ve aykırı,
yükseklerden ışıl ışıl sızan
ipince bi dağılmışlık.

dile dökerken
dibe de çöküyor insan,
eskimiş yüz atlaslarında
asırlık yıkımı görüyor.
bir eskici

kör müyüm?
ruhumda olmayanı ya da
dalgaların gelişini
göremediğim için
kör müydüm ?
önümde parlayan güneş

kırılma ihtimali var
kurduğun barikatların,
gözlerin de, düşme ihtimalli
sarılma kuyuları,
belirgin sıfatları mühürsüz kılan
müphem kundaklamalar var ser'de.

...
beklemekten yorgun düşmüş
ürkek ellerim de
koca bir şehir büyüttüm ben
namlusunu doğrultmuşken sola,
tutukluk yapan söz kurşununun

istimbotlara istifleyeceksin
isli dualarını,
ellerin;
fırından yeni çıkmış
çıtır çıtır acının üstünde.
ahdine karışacak dumanı