Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

misafirsin göğüme
göğsüm de kanatsız adanmışlık
sedasız bi haykırış, usul ve aykırı,
yükseklerden ışıl ışıl sızan
ipince bi dağılmışlık.

dile dökerken
dibe de çöküyor insan,
eskimiş yüz atlaslarında
asırlık yıkımı görüyor.
bir eskici

kör müyüm?
ruhumda olmayanı ya da
dalgaların gelişini
göremediğim için
kör müydüm ?
önümde parlayan güneş

kırılma ihtimali var
kurduğun barikatların,
gözlerin de, düşme ihtimalli
sarılma kuyuları,
belirgin sıfatları mühürsüz kılan
müphem kundaklamalar var ser'de.

...
beklemekten yorgun düşmüş
ürkek ellerim de
koca bir şehir büyüttüm ben
namlusunu doğrultmuşken sola,
tutukluk yapan söz kurşununun

istimbotlara istifleyeceksin
isli dualarını,
ellerin;
fırından yeni çıkmış
çıtır çıtır acının üstünde.
ahdine karışacak dumanı

meltem rüzgarı eserken düşümde,
hüzün yırtığı öykünmeler şimdi
makus trajedinin tiratları.
yokluğu,
yürek kağıdımın
satır boşluklarından bırakırken

dişimden arttırıp
dilimden ve içimden atamadığım
son duâ bu belki,
kırkı çıkmadan çatlamış
avuç içlerinin darası..
dudağından havalanan

çağlarken yatağında
çağın ötesine seslenen..
çaresiz kuşlar bildim,
çırpınırken kanatları
yüksek yâr'lara çarpan..
susmuş bir kadın gördüm,

üç kere tahtaya vurmuştum..
göz değip izi kalmasın da
az az nazara gelmesin dediğim;
bağ bozumu şenlikli yüreğimin sevdasını,
inan...