Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

kuşlar da durmayacak ki,
gidecek elbet..
şehrin bekçileri kalacak yalnız..
gökte bir kaç kanat,
sahil de şişeye tıkılmış bir hayat,
yalnızlığın düş kıyısın da

çökme,
köşe başlarına değme..
caddelerin keskin dili var,
kursağa dizilenleri söyleme...
etme...
derdine dert ekleme.

saklandım,,
zihnimin içinde bulduğum
yarı hasarlı bir odaya.
dışarıda
tıklım tıklımdı ses orduları
gitmem gerekti,

bir uçtan bir uca
üvey fısıltılar üfleyerek içime,
nedir dört nala koşan
bu sağrımda ki dehlizler de?
boynuma çakılı dururken
günlerin kokusu

sözsüzlere sarılıyorum;
ana dilini susmuş
ağaç dallarına,
yalnızlık küreği değmemiş
o kadersiz kavimlerden arda kalan

taşıdım içimde olanı biteni,
savuran yolun her kilometresine.
çıktım çıkamadım gaibe aşkola.
taşıdığım sol cebimde ki;
tam göğsüm üstü
kaburgamın iki parmak altı,

bırak sevgili bırak,
yarasal zeminde kalmaz
acının nemi.
duyduğun o hırıltılı mırıldanış
milenyumun arsız çağı
öyle diyor yeryüzü.

hüznün kelâmları üzgün,
vurgun yemiş yoldaş,
suskun..
yıldızlar dizilmiş
görünen darağaçlarına.

ne kadar az konuşuyorum bu ara.
arka cebime sığdırdığım
o önemsiz el ilanının
kelime kalabalığı arasından izliyorum
geride kalanları,
ileride yer bulamıyorum.

yakarcasına geçer ateşi
mangal da kül,
yürekte korcasına.
yanarcasına gider an
kının da hançer,
elim de kanarcasına.