Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

taşıdım içimde olanı biteni,
savuran yolun her kilometresine.
çıktım çıkamadım gaibe aşkola.
taşıdığım sol cebimde ki;
tam göğsüm üstü
kaburgamın iki parmak altı,

bırak sevgili bırak,
yarasal zeminde kalmaz
acının nemi.
duyduğun o hırıltılı mırıldanış
milenyumun arsız çağı
öyle diyor yeryüzü.

hüznün kelâmları üzgün,
vurgun yemiş yoldaş,
suskun..
yıldızlar dizilmiş
görünen darağaçlarına.

ne kadar az konuşuyorum bu ara.
arka cebime sığdırdığım
o önemsiz el ilanının
kelime kalabalığı arasından izliyorum
geride kalanları,
ileride yer bulamıyorum.

yakarcasına geçer ateşi
mangal da kül,
yürekte korcasına.
yanarcasına gider an
kının da hançer,
elim de kanarcasına.

sakinleşmiyor acı
hayır gölge bitmiyor!
insanlığın tükendiği,
tanrıların bile artık unuttuğu
bu çağ da,
acı eksilmiyor toprakta.

sus!
susss diyorsun uzaktan uzağa.
dembeyaz buhranlar dilim de
ağızdan ağıza kurulur mu
utanç barikatları?
söz sökülüyor

bak!
yalnızlık tuğlaları da eriyor;
eziliyor duvarların.
yarım bi tebessüme yenilmiş,
ruhunun köşesinde asılı duruyor
şurada ki fotoğraf.

susmak
susmakta ne var?
bozkırlara paralel
yılkı atlarının örselenmemiş
toynak sesi.
özgürlüğe

ah!
her şafağa diktiğim umut isyanı,
dikiş tutmayan
nemli dalgınlığım ahh!
ah ki derin bir şiir kuyusu