Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

bir gidiş ile
varış arası..
a'nı ortasından
usulca tutuştur sol,
zıtlıkların pençesinden taşanlardan
sıyrılış,

taşıyabilirsin
mahsun bir kapının
mahçup eden sarsılışını,
kırabilirsin hatta tuttuğun kulbu
..................el niyetine.
duvarlar ıslak, soyutsuzluğu

ateş tuğlalar ile ördüğüm,
dört küçük odalı
kızıl kiremitli ev'imin
yürekçe sözcesi.
ahh ki,
kaç kıyısız yetim ruhu örttün

~~~
y/ekleri de öğretecek hayat...
sen'li bitmiş zaman
biz'li geçmiş zaman....⚘
~~~
......özlem/

dirilişi müjdeliyor bak
fabrika sirenleri
uzaktan..uzaktan..
mesai bitimi,
sabah serinliğine karılı
bir kaç dal tütün

güz yitimini bekle,
sessizlik çok
ortalık darmadağın,
söz yitimini belle
yaşamak yok
büyümek bozbulanık..

ben baharları hiç tutmadım,
vakti geldiğinde
kendileri düştü hep önüme..
yol sarıymış, kahveye sarılmış,
yeşilmiş, siyaha yenilmiş!
kimin umrunda ki...

adları değişiyor bir bir..
bildiğim kentin
bildiğim sokaklarının.
siliniyor an'da ki anılarım,
soluduğum kentin
sokulduğum çıkmazlarında.

yakın yüzler arasında kaybolup,
yıldızlara dalar, arar gözlerim..
orada mısın?
sen miydin şu yanıp! sönen?
sana bakarken
dinlenen yanım,

ay kesiği var ellerim de
ve kabusları topluyor
tek tek yıldızlardan,
ve atadan yadigar anıları
asıyor ellerim bir bir gerdanıma.