Öylece Dalıp Gitme Şiiri - Özlem Çay

öyle dalıp gidiyorsun
öylece kalıyor bakışların
deniz kadar engin
gök kadar dingin.
kıyısız bi akşam çöküyor
insandan insana örüllüyor mesafe
ince bi kırık ekip kalbine
susmuş can balkonunda sen;
serin kuyuları sallayan
şu yorgun şehre
öylece dalıp gidiyorsun usulca.

yalnızlık boy vermiştir şimdi saksı da
kusurlu bi sayıklama uzanır dallarına
sarılır geçmiş yankılar tenine,
vurgun yemiş gövdende
kemiğe kaynayan ayrılıklar
sen, susuyorsun.

maviliğin demir zırhını delip
karaköy rıhtımından kopuyor bi gemi
pusulasız rüzgar da yüzün
sen öylece
dalıp gidiyorsun.
suyun derinlerinde büyürken gölgeler
çekiliyor içe meydan savaşları
duruluyor kıyıda büyüyen
o eski yalnızlık.
dalıp gittiğin uzaklar da
çatırdıyor sessizliğin teli
kurban veriyorsun bir mevsimi daha
gidemediğin yerlerin dikenli yollarına..

durur aralanan kıyamet
tebliğsiz gelen yaşam durur,
dalıp gittikçe sen
susar, arlanır cümle
duru bir tül gibi çekilir ince ince,
vakitsiz gelen şafakları
boğar eşikte kırk ikindiler
-ki dirençli bi eşkıyadır yaşamak-
dirhem dirhem kesilirken gün
sorgusuz sualsiz boynuna asılır umut
yaprak döķer dilde söz,
nefes nefes sökülürken yerinde dün
süzulen heves kırıntılarına uzanır
omuz hizandan öpersin.

durulacağız dalıp gittiğin yerlerde
akacak zaman;
akıntıda ayrı ayrı
aynı ayın şavkına yenileceğiz
yaslanıp suskunluk nehrine
suya yansıyan gövdemizle
taşkın bi yıldız düşüreceğiz ömrümüze.....⚘

...özlemçay/
eylül/yirmi yedi