Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

durma bu şehirde git
kiremit kırmızısı ağıtlar yükseliyor
göz alabildiğince içine..
ihtimallerin kıyısına
halat atmaya yetmiyor elin
git

yüzü yıkanmamış sabahları geçtim
şehir hala akşamdan kalma,
ayılmadı
mahmurluk santim santim,
açılmadı
kuru, gri, mürekkep alacası gözü.

ellerisin sessizliğin
ve parmakların yok;
__uzanıp tutacağın,
ve tutup sarılacağın kolların..
ruhunu bize devrederken
söğüt dallarına asılı kalan dilek,

düştü..
rastgele bir mevsimde ömrün
muğlak bir zamana..

düştü..
zinciri kırık gönül salıncağından,

kelimelerle benim aramdaydı yarış,
fakat ayakları yoktu harflerin,
ben de zihnimi kemirmelerine
izin verdim...
önümde,
gecenin büyüsünü bozan

zamanın sus dediği saatlerde
vakitten çalma,
durdur beni...
kömür karası dehlizlerde
siyahta durma,

iki parmağımın arasında
asılı bulmuşlar seni..
adın yoktu!
şiir giydirmiştim,
serabın bin yıllık sevabına..
hırpalanmış harflerin

elleri serin sabahlar çizen,
derin şafaklar söken eller sen!
çiy döker kirpik uçların nicedir,
kirpiklerin
sabıkalı düğümler asar,
avuç içlerin durmaz;

bitiyor gölge,
çekiliyor....
sonsuz diye belleğime kazınan,
o engin nehir, çekiliyor.
kıyılarıma vuran
intihar balıkları var,

sessizliği dövdüm,
yalnızlığı dövdüm,
ışığı dövdüm havan da,
karanlığı karar da, pusu gölge de...
darlığı bolluğun ucun da..
sesi büktüm, çığlığı böldüm,