Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

susup,vedaya yeltenmeden
çekip gidiyorum
eminönünden bir vapur kalkıyor.
martıların çığlığında
üsküdarı dolu vuruyor.
gök yarılıyor orta yerinden

bak işte kuşlar da gidiyor,
ruhum da sakladığım
birkaç mor sümbülü de alıp gidiyorlar..

ıslanmaya hazır renkleri
usulca süzerek üstümüze,

üçe kadar say,
gidiyorum...
boşlukları hayat dolduruyor
gideni zaman,
ellerimde yirmiler soluyor
kalanı sayamam..

kutsadığım aynalardan geçiyorum
sırrını yüzüme kazıyarak.
manânın hükmünü kalbime
izlerini sadrıma sığdırarak,
kaşlarımın arasını yurt belleyen
o meçhul tahtı yıkarak

kaidelerin arasında
bükülmez bir çeliğim,
taş ustasının keskisinde
alaz çatlama..

çingeneler zamanı bu devrilen iklim

göğü yaktılar,
göğü !
on yedilik bir genci solundan vurup
soluğunu kestiler.
bilenmiş usturalarıyla
söktüler karanfil kokulu yüreğini..

bir kehribar molada
raflara diziliyken mayıs sözleri,
kaçını vurdum demir kubbede?
kaç elbisesiz düş,
kuyruksuz, kaç duvak yaktım?
söyle gece, kaç irin söküldü döşünden?

aklım durmuş
sular durulmuş
şirpençe olmuş,
öbek öbek susmuş parmaklarım.
kandiller yağmış ürkek sokağıma.
viran kalmış hanelerden serzenen,

...
bir avuç kordu elimde
bir avuç kül kalan,
siyaha boyadım göğü..
şehrin yalnızlığıdır
şu baş kaldıran

...
gül'sün işte...
imbiğinden zemzem sağ
doldur sûretime...⚘
...
.....özlem/