Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

~~~
bana sihir değil,
şiir vadetmeni dilerdim
bayım!..
~~~
...

gün doğuruyorum gün, diyorum
rahminden göğün.
özenli ölülerin
özensiz bedenlerinden sıyırarak,
aşağılık heybetlerin
iniltili gaflet çukurundan.

gün mü dedin?
dündü o! bak!
kurşun sıkımı,
çekirdeğin kovandan çıkışı.
geçtiğin duvarlardan çekilen
gölgen kadar.

bir güvercin uçuşuna bakıp
yara diken kadınlar var,
adressiz sokaklar geçerken
izmarit ekip kül döken kadınlar..
ellerinin çatlaklarına umursamadan

güze tutunamayan sözlerim var
kışı gözleyen savaşlarım,
çelik kabzanın ışıltışında ayaklanıp
secdeye durmuş hallerim.

sus masalları doldurduğum kadehim var

..pencereden seyrine daldığım,
çisil çisil yağan yağmurun,
ruhumun kapısına vuran tıkırtısı eşliğinde yazıyorum sevgili günlük. ..
dünya pembe gözlüklerinin camını sileli hayli oldu.
gri gökyüzü altında kalmışcasına huzursuz günlerden, amacını yitirmiş saatlerden ışık hızıyla
hiçbir şeysiz geçip gidiyor insanlar..

akşamdan kalma turuncu ellerim
daldığım yerler hep dağınık,
hep bi silik buz grisi..
uzakta gülümserken sesler
yakında sessiz gün yası.
gül yüzlü bir evren açılırken

gri yollar çizili şimdi
ipeksi teninde,
sevda tuğlalarında, başka harçlar.
şurada,
şu göl kıyısında
bir yürek çöküntüsüne gömülü,

konuşmadan konuşuyoruz şimdi,
tam orada, bak!
sokak lambasına yaren duvar dibi,
köşebaşı yalnızlığına paralel.
duyamadan birbirimizi duruyoruz,
yokuştaki taşa düşman sel gibi,

yaza evrilirken can artığı mevsim
soğuk almış cümlelerim..
gelincik tarlalarına yayılmış
mülteci ırgatlar
elleri gece yanığı
elleri kirpik karası,