Özgen Öz Şiirleri - Şair Özgen Öz

Çaresizliğimdendir bu içimdeki yangın;
Söndüremediğim bir alev var göğsümde.
Ne zaman susmaya çalışsam,
Bir kıvılcım daha düşer yüreğime.

Konuşsam yaralar, sussam boğar beni;

Çaresizliğimdendir bu içimdeki yangın;
Söndüremediğim bir alev var göğsümde.
Ne zaman susmaya çalışsam,
Bir kıvılcım daha düşer yüreğime.

Çinge

Bir ateş yanar,
göç yollarının tam ortasında…
Kıvılcımın diliyle konuşur gökyüzü,
dumanı dua olur rüzgâra karışır.

Hayalleri koşuyor
Söylediği şarkılar peşi sıra
Güvercinler konuyor
İçinde terkedilmiş,
yitik yüzlü çocukluğuna....
Ahhh

Çocuklar…
Olmadık anda çıkar karşına,
Bir sokak aralığında,
Bir bozkırın kimsesiz sessizliğinde,
Toprağa diz çökerler,
Dizlerine konan yaradan

Zaman geçiyor —
bir bir aşılmaya başladı duvarlarım.
Kendim için attığım adımlar çoğalıyor;
içimden geldiği gibi yaşıyorum artık,
her mutlu insanın yaptığı gibi.

Adını Koyamadığım Sevdamsın

Dedim ya,
adını koyamadığım sevdamsın sen…
Belki de bir rüzgârın tenime değip kaybolduğu anda
içime işleyen o bilinmezliktin.

Dinle sevdiğim;
Usulca kapat gözlerini,
dinle kalbimin sessiz çığlıklarını,
dinle…
Denizler en mavi,
ormanlar en yeşil olsun gözlerinde,

Dostluk ellbisemiz nede güzel dokunmuş yüreklerimize
Canla,
Sevgiyle,
Samimiyetle,
Cana can ile
Can dostum...

Düşle Beni Kadınım

Düşle beni kadınım,
Bir akşamüstü,
Gelincik tarlasına bürünmüşken gökyüzü,
Öylesine kızılca,