Yokluğun Kıyısında
Devşirirken hatıralar kendi kendince,
ve sen sevdiğim…
yağmurların ıslattığı yollardan gelip geçerken,
yüreğin üşürken bir kalabalığın ortasında,
Bilmezler sevdiğim;
Sen uzak bir yerde
Ben bu kentte,
Kaç kez özlemlerle yıktık geceleri
Yapayalnız hayaller içinde
Yüreğimize
Nicedir sarhoş düşlerim
sessizce sendeliyor gözlerimde,
her biri bir gölge gibi süzülüyor
karanlık bir odanın duvarlarından,
her adımda titreşen bir yalnızlık,
her nefeste seni anar gibi,
Bir gün gidersen...
Kapıyı usulca çek, ev uyanmasın.
Bilirsin ayrılıklar, duvarların sessizliğinde yankılanır.
Ardından ne seslenirim, ne de adını çoğaltırım rüzgârda
Bilirim,. İnsan, en derin vedaları susarak taşır bazen.
Yorgun akşamın sabahındayız
Gülsekte kuşlar ucmuyor gökyüzünden
İçimdeki durgun zamandayız sanki
Konuşmakta bir ihtimale dönüyor
Bütün bildiklerim hüsran oluyor
Susuyor yüreğimin dili
Bir insan gelir,
öyle ansızın, öyle habersiz,
bir gülümseyişle unutursun bütün dertleri.
Sanki yüreğine papatyalardan iklimler kurulur,
hevenk hevenk bahar taşar içinden.
Sanırsın ki gökkuşağının sekizinci rengi sensin,
Bir Kadın Vardı
Bir kadın vardı…
Yıllar gelip geçtikçe
Zamana sessiz sırlar örüyordu,
İçinden taşan cümleleri kimse duymuyordu,
Bir Kelebek Ömrüdür Ayrılık
Bir kelebek ömrüdür ayrılık,
Aşkın nefesini öperken ta derinden…
Oysa sevdiğim,
gülüşün yıldızlardan yakamoz,
Radyoda keman sesi
Hasta yorgun bir kadın
Eriyor bükülüyor
Öyle sessiz,
öylesine mahzun...
Öylesine derin...
Usulca dönüp baktım,
bir çift gözün bakışı....
Derken;gülümsedi...
Gülümsedim,
bir şarkı çalar gibi
tüm bildiklerim boşa gitti...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!