Özcan İşler Şiirleri - Şair Özcan İşler

Bürüksel vaizleri din öğretmeye kalktı,
Ruhumuzu kanattı bizi anlamayanlar.
Türk’e milliyetsizlik telkin etmeye kalktı,
Ruhumuzu kanattı bizi anlamayanlar.

Dağda, kırda, bayırda çiçekler açacaktı,

Ben de yazarım içimdeki fırtınayı sessizce,
Söylerim sakladıklarımı, susarım yeri gelince.
Sen göremezsin ruhumun göğe değen izini,
Ben büyütürüm içimde aşkının büyük gizini.

Aşkım sana hayat güzel toz pembe,
Güller açan gamze senin, ben senin.
Yüzün güneş, yanakların gülpembe,
Devir senin, devran senin, gün senin.

Ansızın gelir o, davetsiz ve sessiz,
Göğsünde kuşların kanat çırpışı.
Bir sabah vakti, kıyamam durup,
İçine çekersin o taptaze akışı.

Kimse yaramızı deşmesin diye,
Sabır, sığınağı çaresizliğin.
Yiğitliğe gölge düşmesin diye,
Sabır, sığınağı çaresizliğin.

Herkes ister hemen hakkını alsın,

Ölümün soluğu, ense kökümde,
Sabretmesemde bir sabretsem de bir.
Ömür tükendikçe büyür yükümde,
Sabretmesemde bir sabretsem de bir.

Yüreğim buz tutar, bazen kor yağar,

Gözyaşımla yanan yanağım varken,
Sabrın çeliğine su veriyorum.
Bir vakte kurulmuş zaman akarken,
Sabrın çeliğine su veriyorum.

Ölümden ölüme hicret edenler,

Güvene konulmuş eksi, artılar,
Dünyayı çınlatan naralar atar.
Özde hak adalet tartan tartılar,
Değeri düşürür ya değer katar.

Çiy çiy bir aydınlık dolunca aya,

Beden kafesimde canım bir tutsak,
Sağ yanım Sibirya, sol yanım Sina.
Surlarla çevrilmiş endamın yasak,
Sağ yanım Sibirya, sol yanım Sina.

Ağızdan gelen değil bir kalp sözü, ihsan et,
Şah damarımdan daha yakın olan Allah’ım.
İçinde ben olmayan kalp ruhlu bir insan et
Şah damarımdan daha yakın olan Allah’ım.