Özcan İşler Şiirleri - Şair Özcan İşler

Üstünde halifeyim, avın değilim dünya,
Gücümü ve bilgimi ben senden almıyorum,
Mânâmı gölgeleme, gerçekleşti son rüya,
Madde ile maddeyi kolayca avlıyorum..

Bahar gelmiş doğaya vakti günü yakışır,
İnsanlar her mevsimi kendi içinde yaşar.
Ağız, dilsiz konuşan gözsüz bile bakışır,
İnsanlar her mevsimi kendi içinde yaşar.

Sözde mertler bir Allah'tan korkuyor,
İnsanların ortak dili, menfaat.
Herkes kendi gölgesinden ürküyor,
İnsanların ortak dili, menfaat.

Eski yaraların kan izlerinde
Firdevs’ten bir demet gülle gidiyor.
Daldığı karanlık dehlizlerinde.
İnsanlık sevgiye hasret gidiyor...

Kaçarak gerçeklerden sığındı gölgelere,
Varlığını sürdürdü; verdiği sözden cayıp.
Parça bölük dağıldı çok ücra bölgelere,
İnsan büyüklüğünün çılgınlığında kayıp.

İnsanlık tutuklu, serbest işkence,
Yıllar zulüm ile geçti Irak’ta.
Barış havarisi gibiyken önce,
Cihan sağırlığı, seçti Irak’ta.

Umuda adanmış ak kundaklara

Milli varlığımıza, illet olan çok fikir,
Motif motif, nakış nakış,
Yüzyıllardır beyinlere işlenir.
Lâl olmuş dillerde sûkut,
Türk Milleti, suskun suskun içlenir...

Kayıp uslar döndü geldi,
İş işten geçtikten sonra.
Bir öğüt dört başı deldi,
İş işten geçtikten sonra.

Ovaların engin, gönüller kadar,
Cennet Anadolu, yurt Anadolu.
Denizlerin güzel, çehr6eler kadar,
İslâm Ana dolu, Türk Anadolu.

İnsanlar, İslâm’la şereflendikçe,
Savaşlar bitecek, barış gelecek.
Vicdanlar ağarıp, dile geldikçe,
İslâm için, 'barış barış' diyecek.