Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ışığını yutmuş dünyanın ayın
yellerinden erir gereken yürek
sellerinde sürür dolanır sürek
çölün ortasında yaşıyor sayın

yitmişken bilinci ötelerden öte

anason kokulu eylülde
mısır tarlalarının birinin yanındayız
boyları boyumuzdan çok uzun
çığmış yukarı
kocaman eşikleri
püskülleri ucunda

çok özledim bir bilsen
yatılmış yıl olunca
değnek olup bir ilsen
ütülmüş kül dolunca

bitimsiz sevilere

sabahtan kalkıp okula gider gibi
kuruşuna dek bakkala öder gibi
biz türküleri türküler bizi söyler
gariban çocuk babasın yeder gibi

saatler boyu çaldıkça söyledikçe

canını yakan huzme midir
sevgili elinden oyuncak mı
gözlerinde ağısı kızarıklığında
başını döndüren usancında
neminde dürülü uykusu

akla düştüğün yerde
ağartmaz mı sanırsın
sarar yokluğun perde
yırtmaz mı inanırsın

dokunduğun yanarsa

çıldırırken çevren çizgisinde
akşamı bekleyen güneş
seni anar sürekli sayıklarım
uyanırım pencereden dolan günle
cama dalan yelin seslenişinde

yalnızlık geçti
nisanla coştu gönül
mavi yeşili

keskinliğinde
kesişirken akşamı
sabahında gör

hüzün çökerken şehre
güneş süzülür çevre

maralın bakışında
seni hiç sevmedim mi
suların akışında
seni hiç sevmedim mi

gördüğüm düş ilinde