Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

denizli ankara yolu 52 ci kilometre
bozkurta giriyoruz solda maymundağı
sağda hambat ovası güneşsiz sisli
ekinler göğermiş nadasta otlar yeşermiş
çördük armutları ince yapraklanmış

yüce dağların dumanı
eksilmez efkarı tüter
olgun insanın imanı
sarsılmaz baharı tutar

yoksul varsıl ayırmadan

güneş bulut ardında
serçe kondu konacak
kardeş kendi derdinde
parça ondu onacak

beyler sıralı seçin

yüreğe sevgi ekenler
zaman sevgiyi yoldu mu
sevmekte zorluk çekenler
zaman sevgiye soldu mu

sımsıcak olamayanlar

daha dündü
yalın ayak dolaştığım sokaklarda
yağmurlarda ıslandığımız
ayşegölünde

mehmet aktaş vardı delikanlı

kara gözlerinde yar
yeşile dönmüş bahar
güller açmış
yol boyunca
yürüdüm

çığ deresine düştü
çığlık çığlığa kaldığım anda
bulutlardan bekleyen
deniz karşılasın beni

geceler boyu ağladığım

telefona çıkmadı
deyip durma boşuna
ilkyazında bakmadı
deyip durma boşuna

iliğime akıyor

deli kız gibiydi gelişinde bak
yelinde savrulur eser tozuna
çalının dibiydi yeşilce kabak
selinde eylülün keser buzuna

güzelliğine uz deli tay coşar

tartı ayar kaçırdı
kayarını bulmalı
artı değer uçurdu
sayarını bulmalı

inse yetmişe kilom