Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yüzüne değmeden
sesine tutulmuş beden
saçlarına tutulmuş
kara gözleri mıknatıs karşısında
karagözlerini çekmede

gece yarıları
debreşen uyku
gelmez bir türlü
ipin ucu kaçar
koştur allah koştur

ey dünyanın insanı
filistine kıyan var
düşündükçe cinsani
filistine kıyan var

kime geldi kim geçti

denizli ankara yolu 52 ci kilometre
bozkurta giriyoruz solda maymundağı
sağda hambat ovası güneşsiz sisli
ekinler göğermiş nadasta otlar yeşermiş
çördük armutları ince yapraklanmış

yüce dağların dumanı
eksilmez efkarı tüter
olgun insanın imanı
sarsılmaz baharı tutar

yoksul varsıl ayırmadan

güneş bulut ardında
serçe kondu konacak
kardeş kendi derdinde
parça ondu onacak

beyler sıralı seçin

yüreğe sevgi ekenler
zaman sevgiyi yoldu mu
sevmekte zorluk çekenler
zaman sevgiye soldu mu

sımsıcak olamayanlar

daha dündü
yalın ayak dolaştığım sokaklarda
yağmurlarda ıslandığımız
ayşegölünde

mehmet aktaş vardı delikanlı

kara gözlerinde yar
yeşile dönmüş bahar
güller açmış
yol boyunca
yürüdüm

sabah oldu okurum
bacada doldu kurum
ölürsem de gam değil
çaltı dibi çukurum

mani geçer gönlüme