Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gülüşünden
güç alıp selamladı
güzelliğiyle hüznüyle
gelen yüzü

yeltepesinden

bahara doğru
ne seviler aşina
toprağa düşüp

asma güzeli
çardağa yaslı durur

yaşa ziyanda
yaşama zindanda
ol aşk ile

en karası
maskarası

bulut süzgünü
ay ışıyan gözleri
dolu güz günü
içinde yanar kazan

çığlık çığlığa

akşam yağmur sabah kar
bir garip oldu hava
gün kurudu an akar
bir garip oldu hava

ufuk üstü ay değer

bir adını yazamadın
gerisi oldu dersin
bir tadını bozamadın
derisi doldu dersin

kadehle dostluk sürse

camda yansıyan
beton evler
beton mahalle
yeşilini unutmuşlar mı
kurutmuşlar mı

dağın ardı dumandır
doruğuna saplanmış
çağın derdi yamandır
yüreğine kaplamış

kazan kulpu tırıldak

dağlar kara doydu mu
güneş bulut ardında
gri aka uydumu
herkes kendi derdinde

yollar yığın yığın kar

tersine duruştur öz
çıkmazı çıkarmaz mı
sersene buruşur köz
yakmazı yakarmaz mı

dağladıkça yüreğin