Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

telefona çıkmadı
deyip durma boşuna
ilkyazında bakmadı
deyip durma boşuna

iliğime akıyor

deli kız gibiydi gelişinde bak
yelinde savrulur eser tozuna
çalının dibiydi yeşilce kabak
selinde eylülün keser buzuna

güzelliğine uz deli tay coşar

yüzüne değmeden
sesine tutulmuş beden
saçlarına tutulmuş
kara gözleri mıknatıs karşısında
karagözlerini çekmede

ey dünyanın insanı
filistine kıyan var
düşündükçe cinsani
filistine kıyan var

kime geldi kim geçti

gece yarıları
debreşen uyku
gelmez bir türlü
ipin ucu kaçar
koştur allah koştur

pencereden öte
öte bakındım
her yanı güneşli
her yanı yağmur

tencereden beri

korktukça hani
yalnızlığın çoğalır
koktukça teni
sarılan dost yığılır

gece karanlık

suları çekildi göller yöresinin
henüz dolduğu yok dolacağı da
ortasından araçlar geçer vızır vızır
çardak-yeşilova arasında akgöl gibi

hava alanının az ötesinde

kime deyip
kime demeden
tut sözünü

eşekse de
eşrefse de

kardan adam yaptılar
okullu çocuklar bir alana
şapkası hasır
gözleri kömür
burnu kırmızı havuç
elinde kocaman süpürge