Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dalın ucunda
damlacık ışıklanır
çulun ucunda
lokmacık kaşıklanır

dilin ucunda

ateşte buzdur
sığıntı yüreğimde
altınla bozdur

her yerde görüp
çığlıklarıyla sorup

kır yokuşlarına çığlık sesinde
çizilen yoluna akar benliğim
faslında yitirip çık ensesinde
çizilen yoluna bakar benliğim

körpe koparılmış dalında gülü

erişime haz
baharım gelinciğim
derişime yaz
boncuğumla cinciğim

akışı nehir

kalmış bir başına
ayrılığın gecesine
bekler olmuş yüreği
özlem tütüyor çığlığında

alabildiğinde zifiri karanlık

kucak açamaz oldu
ağladı maviliğe
bucak seçemez oldu
ağladı maviliğe

sıvanan kollarına

geçer aklımdan
uzak gitsem yorarlar
gitmesem bundan
yoruldum akar sular

geçer aklımdan

kendime yetsem bile
güze düşer yaprağım
yürekten tutsam köle
düze taşar toprağım

anlayamadı beni

sevda tütünce
yeni yaprak dökümü
her bir bahçada
kurulur kara kazan

yapraklar yerde

gurbette sıla
sıla da gurbet
düşünmekle geçiyor ömrümüz
rahmetli babam da
68den2002ye dek almanyadaydı
gelgitler derken