Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

uzun kuyruğu
sonuna kalan bendim
ayaz sokağı
sırtına alan bendim

kuyruğu bitti

çocukları olmayan
okul olur mu dostlar
sevgisine dolmayan
o kul olur mu dostlar

yaşım bakar aşığa

yendi koskoca ömür
sazdan da uzak olduk
yandı kaskara kömür
közden de ezik olduk

soramadın eşine

yedi tepesinden duyur
Emirgan korusuna sokulup
tuz baba camiinden alınmış
tuzuna banıp yediğin çağla
tadında kıyısında uyur
baharına muştudur kadın

sarardıkça
yaprak
karardıkça
toprak
anıma bir tutam sevgi dökülür

bıktı beklerken
topal bir yelkovanı
akrebe küsmüş

serilip serer serper
azıcık korkup ürper
akımda kalmayasın
şeytan gibice çarpar

damlayıp da düşerse

Sevgisinde sevdaysa
Kederini unuttu
Ayakları yerdeyse
Kendince bir yol tuttu

Kavrulunca pişmedi

akşam kızıllığında
kan(a) mış geceden geliyorum
üst baş kankoyusu
uzattım yar ellerimi
düşmesin yüreğim
kırılan umutlarıma dönmesin

sayılı günler tez geçer
bayramınız kutlu olsun
sazlı gönlümü söz açar
bayramınız kutlu olsun

elin kızıdır ilacım