Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

uzun kuyruğu
sonuna kalan bendim
ayaz sokağı
sırtına alan bendim

kuyruğu bitti

493. Sokakta

bulutlar ağarmış ince seyrek tül gibi
güvercin alayı turluyor mavi göğü
arada takla atanlar ne güzel hoşlukta
gün doğar durgun camlarda çıplaklığıyla

çocukları olmayan
okul olur mu dostlar
sevgisine dolmayan
o kul olur mu dostlar

yaşım bakar aşığa

yedi tepesinden duyur
Emirgan korusuna sokulup
tuz baba camiinden alınmış
tuzuna banıp yediğin çağla
tadında kıyısında uyur
baharına muştudur kadın

yanık söğüdün dibi
kalabalık kaynıyor
kanıksandığı gibi
kalabalık oynuyor

yolu sarhoş bürüdü

dalın ucunda
damlacık ışıklanır
çulun ucunda
lokmacık kaşıklanır

dilin ucunda

döküldüm
doluyla
topraklara
değdim
sellere
çöllere

delindi
karabulutlar
bardaktan boşanırcasına
döktü şakır şakır

salındı

diktiğim güller
büyüdüler boy boy
büyüsü renk renk
buhursu farklı tane tane

diktiğim güller

yaz yanarında serkeşliği dağılır
göz pınarında damlaları yığılır
selama durdu güne bakan yanında
duygularını sesli dile dökünce

maviliğe düş yakamozla çoğalın