Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sararınca yapraklar
kuru hazana döndüm
yarılınca topraklar
susuz kazana döndüm

ağaç meyve vermedi

bahar umulduğu kadar
olayından göstermedi
nesne kendini de adar
balayından küstürmedi

yalın bakıyor gözlerde

bostan tarlasında dizimizde kırıp
soymadan doymadan zamana
yediğimiz karpuzların çekirdeği
at dişi gibiydi iri büyükçeydi

huğlardan çektiğimiz kargılar

gözyaşıma yanağım sevinir incisiyle
deneme uçuşuna yavru kuşla uğraşı
yolunun ötesine ne gelir gör başıma
varoşu kaplayanı telaşında vay beni

ay dedikçe doluyor dolanıyor tepeme

dalgalı deniz kıyısında
kayıkçı barınağında olsam
dalgaların azgınlığında
martıların çığlığını tutsam

duldalı dağların içinde

yalana dolana yürek yandırdın
derdine merhemi banıp ağlama
yüzünü çevirdi gerek kandırdın
ciğerin bağında yanıp çağlama

koymalısın önden adam yerine

gözlerinde kayboldum
beni bulana aşk olsun
yıkıldım sarhoş oldum
teni solana aşk olsun

dudağından bal damlar

uzun kuyruğu
sonuna kalan bendim
ayaz sokağı
sırtına alan bendim

kuyruğu bitti

çocukları olmayan
okul olur mu dostlar
sevgisine dolmayan
o kul olur mu dostlar

yaşım bakar aşığa

yendi koskoca ömür
sazdan da uzak olduk
yandı kaskara kömür
közden de ezik olduk

soramadın eşine