Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yitirdiğim gölgende
şarkılardan özlemi
bitirdiği dengende
kaybedince düzlemi

yıldızlar uçuştu başımda

körkuyunun dibiyim
sorasın kimse bilmez
dalyanda dal gibiyim
arasın kimse bilmez

odak noktasın bulun

o zaman kocaman bir dünyaydı
bizi saran kucaklayan ana gibiydi
küçülmemiydi gözümüzde
bizim sesimize renk verirdi doğa

o zaman kocaman bir dünyaydı

yağmurlar yağdı
sabaha dek sokağa
elime değdi
elin koydu şakağa

havuz suyunda

acısına banılmış
çığlığında mı şiir
can ısına anılmış
sığlığında mı şiar
soluk dolusu
boşa salmadan sözünü

sevdiğinle geçen geceler
sürer mi süremler ardılınca

sevide acımasızlık olmaz
yürek yüreğin yanındaysa

anadolunun kırı
çocukluğuma döndü
gözyaşında aykırı
yangınlığımda söndü

yol yokuşa uzaktı

sevdiğime haykırdım korktu sinecek deli
devril bulut kümeler karşı durmaz esene
çevril soyut fümeler söz yaşamaz kesene
dalından çırpı kırdım balkıyan suda yeli

tohum havada savruk yeniler yaz süremi

keşke diyen dillerde
umarsız düşünceye
katıksız düşerlerde
dumanlar aşıncaya

akça yüzü asılır

sevilecek yüreğe
kucağın açılmalı
övülecek ereğe
ocağın saçılmalı

üç günlüğüne yaşa