Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

şiire giden yolda
sırçalı dizeler var
gölgesindeki dulda
fırçalı gözeler dar

yarım yamalak yanı

seviyorsan coşarsın
sümbüle neylersiniz
süremlerde koşarsın
güle can peylersiniz

sevgisi doğan güneş

söylenmeli belki de çekinmeden
yüreğinden geçen söze sakınca
elenesin sabret geç yekinmeden
ömrünü de seçen göze bakınca

erimine insan yürekten yazmış

dinledin mi onu hiç
dar döngülü hüneri
yalnızlığındandır iç
har süngülü döneri

ne zaman bitecekse

bakışıp gülüştü
dokunuşla başladı sevi
neler oldu
ne hale getirdi ikinizi

sırça saray

yaprakların ucunda
pırıldıyor yıldızlar
bir dize sonucunda
şırıldıyor yıldızlar

yağmurlaşır gözünde

yüzümü akdenize çevirdim
dudaklarım yanıyorken
mimozalar sarmış sarısıyla
girne bahçelerine
sürdüm gönlümü
yıldızlar uçuşurken

safiye sultanı sarayda yaşa
yine köylü çocuk olarak kalan
soyadını yine yazdır en başa
yine köylü çocuk olarak dalan

ekim ayı gelsin toprağı eksin

titrettikçe tininde
geri verir sesi dağ
hasrettikçe ininde
kabarır nefesi sağ

sözünü edenin yok

ağrır aksağından an
kendine derdine yan
mayasız kaldığınca
gölgesi bulunmayan

buluttan alır toprak