Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ateşi közü duysan
göze gelirdi sevgi
güneşi özü yaysan
söze gelirdi sevgi

uykusuna batanlar

deliye devrederim açtım ağzımı yumdum
gözü dibe daldırdım sustum sessizliğine
başından zorluk doğar uyarsan zırdeliye
sensizliğine mor gün gelir güne akşamla

nice umuda doldu hüznünün burgacında

dağarımın sözcüğü
dolu dizgin gidecek
engel olur gözcüğü
kuyruğunu yedecek

renkleriyle seslerin

seni görebilmeyi, inanın çok isterdim
düşünerek gezdiği, çileli yollardasın
yarı bele dek ulaşıp, silineceksin yeni
kollardasın kuş gibi, ağırlığına yeğni

eğmişi çeğmelice, başına yük olmasın

aklı yukarıda bir karış inmez
yutar sözünü de çıkarır deme
özrünü bilmeze yakarış sinmez
yatar gözünü de çıkarır deme

evin yolu nerde gitse bilecek

yalnızlığa çizilen
çevren çizgisindeki
bulutlara yazılan
yağmur ezgisindeki

geceye tutunur elleri

cemre düşünce
suyun içinde gelmiş
gündüze gece

bir ömür böldü
bir ömür daha kurban

çergesine varın düğün derneğe
ocağında tütsün küllerinde gül
sergide davarın bugün cırnağa
dağında bayırda güllerinde tül

alan dünyasına nasıl yürümüş

iyilik yapan korka
ardını sürer kürke
sevmeyene acımam
sevenlerinden ürke

bire dost söyledin söz

kaç sürem geçti
beklediğimden yana
bilebilirsen
üzerinden baharla

kaldır başını