Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yıldızla birlik kaymış
kendini küsüp saymış
baharla geçen aymış
dalgalanır gözlerim

sandığın gibi sandık

damlacık sevgisine çilesi bile düşmez
yüreğinde var olan yüreğinde kalacak
tümcecik sezgisine hamlesi hölü eşmez
gereğinde yar olan gereğinde bulacak

arınabilseydiniz tertemizce olacaktı

yalnızlığa çizilen
çevren çizgisindeki
bulutlara yazılan
yağmur ezgisindeki

geceye tutunur elleri

çergesine varın düğün derneğe
ocağında tütsün küllerinde gül
sergide davarın bugün cırnağa
dağında bayırda güllerinde tül

alan dünyasına nasıl yürümüş

cemre düşünce
suyun içinde gelmiş
gündüze gece

bir ömür böldü
bir ömür daha kurban

yalnızım ortada sibek gibi
seviyorum deli dibek gibi
gelen vuruyor geçenlerde

ıslanıyor ışığım
ıslanıyorum ay ışığında

yalnızlığımın saydam geleceği
duygusallığına kırılan camıydı
görüntülerine uçsun varlıkları
sakladığı yerden çıkarın mutu

delirmişliğine sayın meczubun

yalnızlığın kurt olur
kemirir içinde dost
yakar yıkar dert olur
demiri sacında dost

sığamazın taşınca

son süremlerde
yüreğinde tutsaktım
hep sende kaldım
yalnız topal aksaktım

senden gayrisi

giderse mendili sallamalıydın
ister yana ister cana gelecek
arkasına yolu kollamalıydın
ister sana ister bana gelecek

giderse uzağa yakın olur mu