Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kendinize baş eğin
önünüze diz çökün
tekerleğinde değin
yönünüze iz sökün

koca meşe kül oldu

kandırıldım mı önce edilgin gözlerine
içimden dolanırken umarsızca şiirler
özgürlüğe çağlayan korkusuza şairler
bakımsızlar haline sessizlik sözlerine

anlaşılmayan tümce kısa kesilir erden

çamura bulayınca
tozlandı üst başımız
duvarla dolayınca
nazlandı sert taşımız

yufkaya dürdük anı

kapanan ayraç içinde
sevili düşlü anlar var
boşuna kabarma
taşikardi çıkarma

köşe bucak dolanmadan

hüzünle gezer yolda
kanar gelincik alda
kapanır kanatları
nar çiçeğinle dalda

gölde kuğu güzellik

kapanır kendiliğinde
geceye dolar gözleri
kapılar yalnızlığında
niceye bular sözleri

ellerine yorgunluğu

kapat perdeyi
saydamlığında açıp
gece sızmasın
soğuğunla bir kaçıp

memesinden iç

kanayan oldu
mutluluk ağlayanı
boşuna ağıt
gülünde bağlayanı

şiirle üzgün

kanatlarında gizem
süzülüşüne görkem
gönderdikleri yerde
keloğlan başına em

yükünde bulutlardı

kanadına tutunup süzülsen gökyüzüne
omzuna yükün değil taşısaydı ağırdan
tırnak ucuna çeki kaşısaydı bağırdan
sıcak terinde sorup havasında düzüne

borandı fırtınaya yağmuru çamuraydı