Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çay başında ağlıyorum
yalnızlığıma çağlıyorum
düşeceğim dengem yok
değdiğim yeri dağlıyorum

sonsuzluğa düşerken

geçecek güneş
avuçlarımda izi
bile kalmayan
an geceye dolacak

kabaracaksa

suskunluğu dolunca
düşe daldı demeyin
kuskunluğu solunca
düşe kaldı demeyin

baharında yanıldın

silebilseydin
kazıdığın adını
eyvallah derken

bilebilseydin
çifte kavrulmuş özlem

düş toplayınca
ağacın gölgesinde
eksik başlayan
çocuk masallarıyla

başım çevirsem

gittin gideli kardeş
eşekte semer düştü
biri birine özdeş
döşekte emer düştü

tadı tuzu var mıdır

düştü düş üzerine
çocukluğa inadın
altın çizgin yerine
yürekten kanadın

acılı bir yaşamdı

düştü gölgesi
uçup giderken serçe
döner uç dala

gün batarken gök
soluyuşumda solar

düştüğü geceden ay
suya girip ıslanmış
perdelerindeki ray
girişince paslanmış

biraz tohum alışık

şehir kan ağlıyorken
yele düştü ıslığı
kuşkular çağlıyorken
sele düştü ıslığı

mengenede sıksalar