Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kokusuna aç
yaslandığın toprak
sözcükleri ısıtacak
üzünçleri boşaltacak

dokusuna muhtaç

suya yazılan çığlığın
kaybolan sesidir şiir
yaşamaya sarılışın
gözün salacaktır zahir

kanadında uçarsa tin

dolunayın öncesi
teker gülüşünedir
yelde besteli sesi
şeker doluşunadır

gözlerindeki özü

unutmak iste
hemen unutulur mu
defteri kapat
hesaba tutulur mu

yokluğu başka

ayak basınca
bedel olurdu önce
yerde karınca
dem dolardı sevince

kar kürüdün mü

ilk
öğle
üstüne
iletirsem
eylül içinden
güne yorgunluğu

boşu boşunadır yaya yapıldak
kural tanımazı tanıdım oldu
yürüse de namı çıpıl çıpıldak
kesip kanamazı tanıdım oldu

tene bağlı organ tinden ayrıla

takıldın da soysuza
ardına bakmayıp git
takılmadan huysuza
kafana takmayıp git

dost gibi davranırsa

iç dünyamın dev dalgalarına
ürperdiğimi de bilmez misin
yazılamazlığın acısından
arakesit kümeli bireşim
dil sürçmesinden öte
tamu kaynar kazan

güle bilsen de için kan ağlayacak
geçecek zaman örümcek bağlayacak
yas tutacaksın sevemeden kimseyi
gerçek özünde sevgimi bulacaksın

dola bilsen de inecektir gözüne