Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

düştüğü geceden ay
suya girip ıslanmış
perdelerindeki ray
girişince paslanmış

biraz tohum alışık

şehir kan ağlıyorken
yele düştü ıslığı
kuşkular çağlıyorken
sele düştü ıslığı

mengenede sıksalar

düştüm gerçek peşine
göreni anlatmadı
taştım selin düşüne
püreni çınlatmadı

sevgi dolusu içti

'özlem palaya yorum'

gözleri çökmüş
olası bir geceydi
sessiz sakin dingin
çığlık falan yoktur umarım

ak martıların gülüşünde
açtım kanadımı gözümü
tüm evreninde doluşunda
saçtım inadımı hüznümü

susma söyle

yaşa gidiyorum taş kırılmadan
taşa gidiyorum yaş sıyrılmadan

üç kuruşluk çıkar kâr sağlamadan
ay buruşur yüze gün dağlamadan
dinseydi şimdiye dek ağlamadan

gözyaşlarım kuruyor
düşte bile ağlarım
şafak anlam vuruyor
düşte bile ağlarım

yürekten vah etmesen

düşte hüzünle
sakladım gözyaşını
ıslakça dizdim
sözcüklere gözünü

ağlıyorum da

yamanın yaman zamanı
ellerinde kördüğümü çöz
gözlerinde bağından çöz
savur küllerini göğe

fesleğenli kokudur ki

düşlerim yağmur kokusunda
buğusu tüter ilkyazın
toprağında sözcükler açar
tomurcuklanır gelir ardından

düşlerim toprak kokusunda