Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gölge silmece
savrulmuş yaprakları
kökünden kavruk

yelin yelesi
ağrır güne gelesi

yedi tepeli kentin
sekizinci tepesinde
sıkışıp kalmış
darda kalan insan

güzelliğinde taşkın

coştu gönül çağladı
yaşladı dolamadı
kapılara bağladı
dışladı dalamadı

dost dedi yedi sille

ten yaz yongası
yanar pörsür talaşlı
kıymığında az

yolları tozar
akreple yelkovana

mavzer ıslığından önce
serserinin usundan
çıkan kurşun
sıyırdı geçti beni

kelebekleri de

ay yalın ayak
hem demliyor geceyi
yıldızlar ışır
süslüyor iskeleyi

bağın çöz ipten

akça dalgaları ayağın öper
özü serinlikten tene ulaşır
yıldırınca eli gözüne kıpar
közü derinlikten ine bulaşır

fırtına savurur uçarsa yelde

çözülmedi sorun kaçılmazısın
yenilerde dolsun birebir yorul
süzülmedi tortun seçilmezisin
en başına geçsin köşeye kurul

gülüşünde gizem güllerden ışık

çözülmeliydi
karanlığın gizemi
sevgi dolusu

deli bülbülün
serveti gülü sevmek

dayadılar koyup önünde durur
zorda kalan soluk alışındayım
saklayamadım ki öze kudurur
dona salan oluk dalışındayım

toprağa başımı koyduğum anı