Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

usun köşesi
algılandı çatladı
an yumağında
salgılandı katladı

alca dalgalan

sus
dedi
gelenim
kimi duydu
kimi duymadı
yerlerde koymadı

ecel şerbetin
genç yaşımda içmeden
yarim ol yeter
başka birin seçmeden
yarim senden geçmeden

akşamına görürdük
gecesinde kalmadan
yaşamana sürürdük
hecesinde dalmadan

sunduğunda tanedir

düşerken yere
tutunacak dalım yok
acırsa acır

ne idüğüne
ne dediğine baktım

ne silebildim izi
ne de bölebildim azı
duyulmaz sürem içinde
yağmurla hıçkırdım sabaha
her nefesimde seni soludum
sana dağıldı bulutlar

efkarıma dağ çıkar
varlığı bende olan
sıcağım seni yakar
darlığı sende alan

gördüğün düşe daldı

ıslanmış durur
çimenlerin üzeri
oturup dursa
efkara banmış hüzün

uzun boyunca

yapay bakışında kale yıkacak
varlığı yokluğu noktalı virgül
deli boğazımdan hele sıkacak
sözüne çokluğu dikenli bir gül

ne deseydin yarın başa gelene

ortak noktasını
bulabilseydik
tadı tuzu olurdu
yaşamanın

kuş kanadındaydı