Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gece uzadı bitmez
gündüz uzadı gelmez
yalnızlığa ağladım
gözümün feri kalmaz

gece yıldızlar gizim

gece yarıda uyku
bal tatlısı olmalı
içinde kızıl kuşku
dal atlısı dolmalı

gelincik kızar için

gece sesimden korkunca
dolunay üşür gibiydi
mavi siyaha
beyaz siyaha
siyah siyaha
yüzün buruştu düşlerime dolunca

gecemize tünemesin baykuşlar
umarsızlığından özüne dönsen
yücemize konamasın yokuşlar
um arsızlığından tözüne önsen

alanlara doldu insan benzerin

gecemle gizemli buğulu
gizil sevdalı yaralı
doğaya tutkun gözlerim
sustum yanıyorum

gecemle kalayım başa baş

utandım kendimden
doğan güneşi görmeden
bulutlar bulutlara değmedi doyasıya
gecenin egemeni susunca

utandım insanlığımdan

gece neler görmüştü
düşü bitti boyandı
neden böyle sormuştu
düşü gitti uyandı

gülünce dışa doldu

soluğumda tütüyor
gecenin arasından
ten eriyip yutuyor
gecenin karasından

puhu sesiydi vuran

gecenin adı yoktu
kara çalınan oktu
çevren çizgisine çık
başımı derde soktu

gecenin adı yelde

gecenin çığlığında
kıpırtılarda ürken
karanın sığlığında
tapırtılarda gürken

her adıma yalnızı