Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

düşüm kuşlarla kondu
dallara
çatı içlerinde yuvalara
bir yanı acı yeşil ilkyaz
bir yanı kırmızı karanfil

aydınlık içinde kal
özünü tanı özle
o günden bu güne gel
sözünü dinle sözle

düşünceni söylesen

güzelsin evet
eşsiz değilsin bilsen
seni önceden
görünce uçacağım

oktan çıkınca

buğulu bir kaç söze
tutuştu yandı gönül
baharla coştu öze
tutuştu yandı gönül

içe hüzün katarak

sıkılıyor ümüğüm
daralıyor yüreğim
soluğum taşıyor
tutuyor elimden yar

buz gibi mi ellerim

deli gönül dağlar durduğu anda
gözümde tütüyor hasretin serde
sarardığı bağlar vurduğu canda
özümde tütüyor hasretin yerde

seviden yanasın sevdiği mi var

keyfim yok iki hafta
yürümeye takatim
feleğim mi insafta
dökülüyor can etim

nedendir bilemedim

duyabilirsen
özgürlüğe sarınıp
uyabilirsen
çocuk gülüşün anıp

yağmurda ıslan

geceye eş dinlemede
kendini yürek güpürtüsünü
esintisi duyulur seherin
gözlerinde seçilir seçilmez görüntüm
unutulmuş mu görünmeyen yüzüm

iner akşamla birlikte
yanı başında köksüz kalmış gibi
tutunmak ister oysa

gönül bir şeye de benzemez
kimi ona kimi buna