Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yer küre ören yeri
kör gözüm kör üstüne
görmem görmezi
görünse
ireme çevrilse ya

irinleşecek mi an
uçuklayınca sözcük
eğretiyle mi kalan
kucaklayınca özcük

saçılır büstümüze

kuz çevresine sarmaşıklar sararken
buz gecesini sırnaşıklar tararken
irkildi birden böyle dokunmamıştı
buluştu yerde onu gökte ararken

neden şaşırdı asıldı dudağına

irktiği yakın yılgınca
armağan ettiği sözden
korktuğu akın algınca
armağan ettiği tözden

yük hamalını çağırın

varsın dağınık olmasın
topluca düşün
hiç olmazsa
derli toplu olur

ben unuttum

illaki yar
sayıklarım
gece yıldızlarına
ikindi güneşine

yanar sönerim

gözlerinin karası ağlamak
yapraklar hüznünde güzde
üveyiğim çığrışır göğsümde
ille de seni sevmek
geçer içimde

gözün kıyısından geç
mavilikten sekerek
deniz dalgasından uç
kulaçlardan çekerek

yaz akşamından çalık

gece sabahına türkü okuyun
ilmekleyin hani yürek dokuyun

kan terli yaşama tanıktır tadın
sevdasına donuk yanıktır adın
boşu boşuna mı neydi muradın

günlerden salı kırmızı gül kokusu
bülbül ötüşlü bize özgü ilkyazı
uygarlık anda düşler kurdum bedende
kışkırtıp geldi yeşillendi ilkyazı

saç arasına güller mi serpilmişti