Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

büyüledin beni
zamanı unutturup
külün yandı
başladı

neydi bu hale getiren

iblis pazarına bük
yelinde dili kopuk
çadırında oturmuş
ayakta çıkık topuk

gecelerin benimdir

ağrıdan ağırca
belini ağrıttı
kapandırır gece
eli alnı başında
sabahlar mı olur
yazmak zor arkası yoksa

sevi de kördüğüme
çözüm bulunur muydu
geride gördüğüme
sözüm bulunur muydu

kırılmana üzüldüm

duran yok
herkes koşturuyor
yusuf duran
seni sormadım şimdi
solduran olma dost

damı dört duvar
özlenir mi ranzalar
gözyaşı dolar
bulutlar kaynayınca

sulara değer

nereye çıkar bu basamaklar
nereye iner bu ayak sesleri
saklanamazsın görürler seni
de dense korkarsın aniden
ensende duyarsın soluğunu

dağların annacında
kırda çiçek uçunca
barışmalı acunda
ayşe inek sağınca
bulut güle değince

bulut içinden sisin
yalınayak dolanır
kör olasıya nefsin
akarsuyun ulanır

tanıyamadık seni

adın anmasıca sus
vurulduğuma sayın
yalnız yamasıca us
durulduğuma sayın

dilin pası unutmuş