Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

umutsuzluğa
sarılmış akşam üstü
buğusundayken
hüznüne tez dalmıştı

duru dokunuş

hüznün adıydı eylül
eylülde kapandık da
yüreği mahzun melül
sonra açılmadık da

gidenleri duyurdu

hüznündeyim hep
ararım maviliği
az dinleneyim
soluklanayım biraz

gülüşlerinde

hüznüne dola geceyi
karanlığın noktasında
üşütür müydü göceyi
kıranlığın diktasında

penceresinde öteden

hüznüne dolmuş düşü
ağlamadığın anda mı
dağladığın yanda mı
iki kaşın arası zaman
saçlarına kına yakışına
ırmağın boyuna akışına

şiirden içe
aykırı dizelerdi
düşürdü hiçe
kırılan gözelerdi

yürekten kopan

hüznün yükünden
kurtulursanız eğer
yürekten sevinç
mutluluğunda boğar

yakalarsan gör

tek
başa
kalanı
hak aramış
hakkını bulmuş
başına taşlarda

seninle oldum
her soluk alışımda
hüzünle doldum
sana ağlayışımda

ezgilenirim

uysal özledin böbür
huysuzluğun üstüne
çatık kaşında cöbür
huysuzluğun üstüne

işe yaramaz salaş