Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gülün dalından
dikeni koparırsan
diken yeri kanar

diken kopardığın yer
bahar sanırsın

kanar gülü yanarına
sevgi dünyası narına
akılacak terin varsa
düşürürsün kenarına
kanar gülün başında
bülbülü dinle

ayrılır iken hüzün
mor esintilerinden
sarılır iken güzün
ar kesintilerinden
iz
ola

kanadına tutunup süzülsen gökyüzüne
omzuna yükün değil taşısaydı ağırdan
tırnak ucuna çeki kaşısaydı bağırdan
sıcak terinde sorup havasında düzüne

borandı fırtınaya yağmuru çamuraydı

kalemi elindedir gönülden kırgın yazar
neden böyledir bilsen dağılacak gibiyse
aklınla neler gelmez seyrederken alemi
dibiyse köhnemiş yer yutar mı öfkesine

düne var bugüne yok geldi geçti ansızın

kanadı kanamış serçem
kalanlara duymaz mısın
dökülmüş önüne perçem
yalanlara doymaz mısın

yalnızlık öteden morluk

birinden öbürüne
kibirinden dübürüne
yeşermeden çocukluğumuz
büründü bürüne

güneşliği tülü açındı

çamura bulayınca
tozlandı üst başımız
duvarla dolayınca
nazlandı sert taşımız

yufkaya dürdük anı

kendinize baş eğin
önünüze diz çökün
tekerleğinde değin
yönünüze iz sökün

koca meşe kül oldu

kapanan ayraç içinde
sevili düşlü anlar var
boşuna kabarma
taşikardi çıkarma

köşe bucak dolanmadan