Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

karanlığında hırpalanmış yalnızlığım
bitirilmişliğim cabası başıboşum
sustuğunda ezgilenen sesi
yalazlanır yıldızlarda gördüğüm ışık

kanadığında dudağımda düşen sözüm

dağını taşını bilmez suyunda
nereden bilecek yüpürdüğümü
adım başı ağaç gönül huyunda
kareden bilecek süpürdüğümü

ayrıldı körpecik kuzularımda

deniz ortasında yalnız kalırsan
balık oltasında dünya bulursan
kaçabilir misin yangın olursan
bağlandıkça da bağlanır mısın

yaralı ceylanın sana bakınca

çınar olsa devrilir
hüzün gölüne ardı
yüreklerde sivrilir
özü gönlünü yardı

coşku damarı kanar

iki dağın arasında ılık bir esinti
okşayınca teni anımsadım yeniydi
canlanınca anılar depreşti özlemim
ay geceyi sardı yel gizemliydi

kırlangıç çığlıklanır bülbül dalda şakır

masal gibiydi
suda çimdiğim irem
söylenen akşam

açılan dünya
düş bahçesine doğru

dağlardan güneş toplayıp
uzun engelli engebeli
yollardan geceye düştüm
bir avuç ay ışığı vereyim

her boy kuşların sesinde

dağlar bir başka tüter
salkım saçak solunca
fesleğen gülden beter
koktu sargın dolunca

ayla güneş göktedir

kestane gözlerinde çıkarmadın mı beni
senden esen yellere coşar ağlarım inan
mestane sözlerinde yakarmadın mı hani
senden susan dillere coşar ağlarım inan

yüreğimde kadına mavi kara koyuldum

mimozalar kıbrısa
taşmış güzelliğinde
eşekleri tırısa
düşmüş güzelliğinde

bir varmış biri yokmuş