Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kararıyordu gece
suskunluğunda nice
kuş sırçaya düşünce
seni bırakamam ki

zemheride estirdi

ayrılık ölüm değil
seni bırakamam ki
çıdamlarım hep çoğul
seni bırakamam ki

üveyik kanadına

ne anardı ne andı
özlemine dayandı
eylüle çözülürken
sevdalıya da yandı

peteğinde sarıyla

bayramıyla geldi hüznü
kapıları kapandı dere yanından
aniden geldi sanki içime üşüdü
yelini savurdu usulden

ılıklığı geçti esenin

eylül derken
geldi hızıyla geçti
üşümedim hiç
eskiden nasıldı sor

üşürdük erken

yel tepesinde
kanatları yakılmış
uçurtmaların

çık çıkabilirsen içinden
maviler karartılmış
sen ben umurunda mıyız
göğü çekmişler tepelerine

yık yıkabilirsen yükünü

dökülüyor
daldan düşen yapraklar gibi
hüzünlerim güze
öze
ey canım gülüm cemrem sevdiğim

gün alır boy ölçünü
uzandın sere serpe
orman tutar göçünü
parmağındaki şerpe

kurduruşuna bakın

sen olaydın
çıldırırdın bu karanlıkta

ocak başında
dededen kalma idare
yalpalanırken alevinde