Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gecemle gizemli buğulu
gizil sevdalı yaralı
doğaya tutkun gözlerim
sustum yanıyorum

gecemle kalayım başa baş

gece bekledi
güne değmeden kaçtı
güne tekledi
geceye mi utançtı

an duruyor mu

buz gibi sin karanlığı giydiği
çıkıp gelir diye umarın
tavan yere iner sokak gökte uçar
haramiler köşe olur
suyun başında mıdır şimdi

arın kirinden
ömür tüketen günde
geç kırılmadan

yarin kibrinden
umur akıtan tende

ömrümün ak günü tek tesellisi
geç buldu güçlüğü bileni benim
say ki çanak günü geçen ellisi
geç buldu güçlüğü sileni benim

otuz iki yıla dedim maşallah

gecede kim var
herkes yorgan altında
akla ağlayan
gülün goncasında tan

taze esinti

bağırdı gidenin arkasından dur
gelirim yanına başından kovma
topukların nasır taşından ovma
çağırdı nedeni erkenden kudur

sevdalar büyütür yıldızlı gecem

geçici süremi bahara sayma
gidesi dışarı düşüne kurma
yenisi gelenle kahırla cayma
yeline eğmesin taşına vurma

yüreği bağlasa ayrılamam ki

gecikmez andık
yol oldu atılınca
acıkmaz sandık
del oldu katılınca

zıpırdadıkça

geceyi kim boyardı
karanlık inadına
uykudan mı kayardı
çığırtkanın adına

hüküm sürüyor gibi