Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

uzanan eli
geri çevirme sakın
belki ondadır
nefsinden belki yakın

dere suları

uzaktayım çocukluğumdan
yarım yüzyıl geçmiş
göğe tutunursa yıldızlar
camda ay gözleri yaşlı

babam ebillerden anam ballardan

eşikten atlarken
kopuyor ipin ucu
fırtına patlarken
dile pelesenk savruluş

figanı senden önce

çiçekler üzerine
gökte yağmur bulutu olsam
dökülsem
kanamış çatlamış topraklara
karanlıkları yusam
ışısam damla damla

işte aranan o gün bu gündür
diyebilecek miyiz acaba
sevgilerde anlam
duygularda doğal
çevreyi de seviler saracak

dedim mi
sesimi duyunca
sana bir şeyler

sevi gerçek
gölgesini bırak

deli misin kardeşim
insan sevdiğine
hançer mi vurur
hem alçakça arkadan
olacak şey değil kardeşim
darptan duracak yürek

ne çok düş görürüz
yorulmadan
kırılmadan
darılmadan
anlata anlata bitiremeden
yormaktan yorulduk mu

kazımadık akneyi
uçlamaktan vaz geçtik
kazıdık ta tekneyi
üçlemekten vaz geçtik

ipin ucu kırıldı

soğuk değil o denli
kar taneleri
düştüğü yerde
eriyiveren

sonsuz evren boşluğu