Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

geceyi ayağa kaldıran
çığlığına yandı ortalık
sandığı zehirli baldıran
çığlığa uyandı arpalık
bir
yumuk

günaydın deyip
aldan da al gelincik
allı yaprağı
yellenir ip incecik

kır güzeliydi

an yasaklanan
saklanan an
irem kuşlarının
gözlerinde aklanan an

an saçılan

pencere yok ki dışarıya
bir cam sıkıştır kerpice
sıvayla tuttur
alsana pencere

havayı sorsun oda

bir güne üstü başım
toz toprağın içinden
çanaktan arapaşım
nedensizim niçinden

gözlerimde geçersen

gece karanlığımda
sen gelince
ay güldü
ışıdı yıldızlar
üşüdü dışta kalanlar

perdeyi aç başlasın
ebabiller taşlasın
eli ne derse desin
yüreğinde haşlasın

boyuna batsın ufak

denizliye nar yağdı
sessiz gecelerdeydi
hasedine kar yığdı
izsiz acılardaydı

ağır eprir terlerken

uzat elini atıp geleyim
seni kör kuyulara
çağırmadan koşup gelen
utanmaz arlanmaz

ovanın hayvanları

kime söylesem kime desem sizleri
anlatılır da yalnızdır köy evleri
yumuşacıktır köyün havası ılık
isyanıma gem uçar gider stresim

bir darılır da bir barışılır köyde