Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

atıl donuk doygun
katıca uyumuşum
şarkının paslanmadığı
ateşin duyulmadığı
gelen sağır akşam
giden ağır yaşam

sığınsak yücenin gönlüne girip
tüze bilincinle aklanmış olsam
yığınsak yürekte özden hıçkırıp
tüzel bilincinle aklanmış olsam

avutsa üç günlük yalancı ömre

sevebileceğim seni
yüreğimde hisseni
gönül düşüm deseni
gezebilsem dağıda

kaybolmayacak düşüm

üçgeni halden hale koyunca
güzelliği dolsun boyunca
ağzın tadına doyunca
akar gider suyunca
durunca huyunca
söğüt suyunca

gidip
kör karanlık bir akşama
gölgeni yolda bırakarak
keşmekeşliklerden sıyrılamadan

unutup

uzanan eli
geri çevirme sakın
belki ondadır
nefsinden belki yakın

dere suları

uzaktayım çocukluğumdan
yarım yüzyıl geçmiş
göğe tutunursa yıldızlar
camda ay gözleri yaşlı

babam ebillerden anam ballardan

eşikten atlarken
kopuyor ipin ucu
fırtına patlarken
dile pelesenk savruluş

figanı senden önce

uzaklardayım
yazıyorum bitercesine
gamdayım kederdeyim
yaralarım derin

kosa salladım

anladı yaşar
gerisi boş olmalı
okuyup taşar

ağzının tadı
yerinde ise eğer