Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gözü buğulu
gizemli duygu yükü
sevda sarınmış
kanıyor yüreği lâl

değme geceye

lâl ne denli
derinse gizemliyse
dili şaplak gibi ağır
üzerine attığının
altında kalma sakın

esin perim gelince gör
halden hale düştüğümü
güne ufuk dalınca sor
yelden yele aştığımı

evde ateş yanar durur

lavantalı mendilin
olmadı ya nedense
ocaktaki kandilin
sönecekti hadense

elemli boyan yoktu

loşluk sızarsa damdan
tinime doluyorsa
kaçılır mı odamdan
yüzüme soluyorsa

duru yazda geceli

engelin aşıp geldin
lokum yarıda kaldı
çengeli koşup deldin
kokum arıda kaldı

gelişim sana doğru

yaş yerine geldikçe
dağılıyor boyunuz
gözyaşını sildikçe
yağılıyor koyunuz

gıcırdadığında an

mangalda kül kalmadı
kim üfürdüyse böyle
baş üstüne almadı
kim köpürdüyse söyle

politik başlangıçla

her yerleri yaratan
hani dese karartan
eşeğimi yitirsem
döne dolaş aratan

koltuğunu çapladın

gelin giyince tafta
durduğu da bir hafta
madem böyle huyu var
boynuna takar yafta

kaynar kazan karası