Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

bir meyvanın yarısı
sensen yarısı benim
dost başına darısı
sensen darısı benim

mutluluğu paylaşan

güneşin doğuşunda
el sallayan sen misin
tomurcuk açışında
gül sallayan sen misin

sevdanın sevgisinde

gemiler uğramaz artık bu limana
kuşlar göçmez bu gökten
karabasanlar egemen düşlerime
yürek yangınlığım harmanlanır

gözlerin usuma dolan

bir güz içimdeki
hazan içinde kalmışım
sararmış dökülen yaprak
kül renginde toprak
kuruyan çimen
solgun çiçek

dolasam kollarımı
boynuna
soluğumu salsam
ensene deliyani
yalnızlığını unutsan

sensiz çiğnenmez o kırlar
halay kokan topraklar
seninle güzeldi oralar
sen yoksan
yalnızlık ceketin düğmesi
acıya mayalanır gönül

hüzüne sardılar beni
ne yana dönsem bilmem
dudağımda gülümsemem
hiç kalır mı sen yoksun ki

anımsamaz oldu bellek

serinliğinden esen yel
şemiğe doğru yel eser
derinliğinden en teyel
emiğe doğru tel keser

sarıldığın mı kolunda

serçecik
küçücük yüreğin
sevi korkutur seni
özgüvenin yitiyor

çapkın şahinden koru kendini

suskunum
yalnızlığınla bıraktıklarından
tavşan dağa küs
dağın haberi yok

sesim karcıktı