Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dola boynuma kollarını
bir tutam yalnızlığımı al
avuçlarında sakla elimi
gözlerinde yitsin gözüm

teninde erit et haşat beni

küsen yağmurları
düşmüyor kuru toprağa
gözyaşlarım yetmiyor
beş para bile etmiyor
ayazı kesecek yine

ansızın çıkmaza düşer ya insan
karanlık derede çaltıdan dolan
acımadan salsın ürkekliğini
kuru gakkuburak der kekliğini
üzülür yapraklar kırıldığından
büzülür kedi bak yavru avından

ansızın biter mi sevi
uzun soluklu koşu
koşmalısın
durmak olmaz

koca gönül

yazın kışa dönse bile
kurumasın sevda gülü
varlığından sönse bile
kurumasın sevda gülü

halden haline gelirsen

küskün gök örtüsünde
maviliği kaldırmış
umutlar ertesinde
ölü toprak saldırmış

suya zehir salındı

torbaya koy anadolu şehirlerini
birisini çek rastgele
paris arka sokaklarından
pek te farklı değil

renklicedir

gecelerde zindan duruşu
ören yerlerin ürpertisinde
alışkını olmadığım gonk vuruşu
dom tapınağında gizemlerine
uçuşturur bakımlı duruşu

sessizliğe düşlerindi
kuşkanadına çıdamı
gölgede gülüşlerindi
kuşkanadın açı damı

alçalırsa yük seçinde

kuş kanadına yoksun
naylon oyuncaklardan
bulut sarmalından sun
renklice sancaklardan

coşan ırmaktan kaçak