Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

usumda yangın
bir avuç sevda folu
denizsiz şehrim

deprem gibi salladın
yıktın elsiz ayaksız
dal üstünde nalladın
çıktın yelsiz uyaksız

koşar mı dersin daha

Yetmedi mi incittiğin
Kırıp döktüğün düşleri
Yangın yerine çevirdiğin
Kırıcı sözlerinde yüreğimde
Derin oyuklar oluşturdu

ağarmış sabah
daldan kopmuş gül gibi
sessizliğinde
küsüyorken geceye

ayazlanmışsa

anlat bana güzelim
kargacık burgacık
karmaşa içinde erk
diğer adı yoksulluk

iteleme kıyı bucak

dik durmazsan
omurga eyleyeceğini eyler
zedesi kalır omuzunda
dik dur

alkışlamasam

uzaklarda akıyor
kalabalığa bakın
çıkan öze bakıyor
uyma alığa sakın

duman bayıra düze

güzle terk etti
başı boş kaldı sokak
köpekle kedi
ve birkaç serseriyle

tin acı çeker

öyle kurulmuşsa
evrensel boşluk
bilinmezler dolu
bilinen hoşluk

ilk emri okuyun

şubatın sonu
sabahın ilk saatleri
güneş altın ışıklarını saldı
soğuk ortasına
göğün bir yanı kurşuni