Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dün gecenin sonunda güçlü bir eser esti
daladı her yanları uvuldadı korkunç sesti
yalazdı açık teninde bıçağın ucu kesti
ışığı yok gecenin karanlıktayız dostum
ışıksız gece vakti yarenlikteyiz dostum

yok yoksulu
emekçiyi
üzüm gibi ezdikçe
yaşamdan yüzü ödünç alınmış
siyaseti kaygan
sokağı oynak siyah

ne denli erken
ilk öpüşü insanın
konuşmadan
dudağın ilk devinimi

tatlı bir duruş

ürperen yaranın
yellenmesinde
üryan yara acır
korktuğunuz
başınıza değecek

yelin eteğinden tutup savrulma
doruğuna ateş banıp kavrulma

dudağında kaldı yenmedik balı
yanağında aldı konmadık çalı
çanağında saldı bir bağlam alı

dönüp ardına bakma
yaraladın beni dost
bir de boynunu bükme
paraladın beni dost

çağlamadın özünde

gençliğimin hazanı
yaprak yaprak döküldü
bu gönülden sızanı
toprak toprak döküldü

çiçeklerim solmadı

şehirini al başına çal
senin olsun nesi var
nesi yoksa
tabanım yeter bana
üşenmeden yürürüm

anarken seni
içim sızılar
uyur uyanık düşlerken
ıslığımda türküler
beni alır götürür

gül kokusu yanar bakışlarında
yıkıp talan etme dindir acımı
ayıp mıydı sevda yakışlarında
yakıp yalan katma dindir acımı

alışıp gecenin karanlığına