Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sevin sürükledi yandı yüreğim
her adı atışta düşen bir parça
esin körükledi sandı diriyim
her kuruş satışta düşen bir parça

döktüm dertlerimi pazar eyledim

yeni açılmış yolda
ayrılıklar da kan ağlanır
gün öfkenin seline kapılır
adımlandıkça sokak aralarına

tırmanır karanlığa karanlıkta

durgun darmadağınık an
toprakta aşılanan
yıldızlar dağıldı başımdan
deli yel esen
balıklar buzdan

düşümde gördüğüm
sen değilsin
sana benziyordu
özlüyordum

çıkıp gelmedin hemen

küçük bir fesleğen
yerde bitik
dalına konan
uçuçböceğim

telefon ucunda eşim

dünya dönüyor umut mavisinde
insanlarda dönüyor
döngüsü dışına

boğazlanıyor yerliler
yerinden yurdundan

köz yakar yüreğini
dumansız yangındır bu
cız burun direğini
dumansız yangındır bu

etnik ayrılık ayrı

yaşanır yüreklere gün doğunca
hele eşini dengine değince
dünyalar senin olmaz mı
çiçekler selama başın eğince

yüreğinde sevdiklerin çiçeklenmeli

duru durgun bir çocuğun
mor gülüşünde nemlenmiş
güz kokularında belenmiş
güllerin alına ucu uçuğun

terler avucunda kelebek

deprem gibi salladın
yıktın elsiz ayaksız
dal üstünde nalladın
çıktın yelsiz uyaksız

koşar mı dersin daha